بالاخره یه جا باید گفت

ته کوچه درختی

پلاک ۱۰

روی پله ها

چشمم به برگ های مو بود

و گوشم به صدای اذان

و به این فکر می کردم

خدایا چقدر خوشبختم که می تونم با بچه ها باشم

هفت نفر که کلی با انرژی هستن و وجودشون سرشار از زندگی است

من پلاک ۱۰ رو دوست دارم

و فکر می کنم حتما یه مادربزرگ خیلی خیلی دوست داشتنی صاحب این خونه بوده

که حالا نوه هاش می خوان شادی رو که تو این خونه تجربه کردن

با حضور بچه ها تو این خونه مستدام کنند.

حالا چهارشنبه ها هم برام معنای جدیدی پیدا می کنه.

پروردگار شرق و غرب خودم و تمام کسانی رو که دوستشان دارم و دوستم دارند به دستان پر توان تو می سپارم.

از نو