بالاخره یه جا باید گفت

از وقتش که بگذره دیگه حوصلم نمی یاد بنویسم.

اومدم بگم که ارتباط بین رنجی که می کشم و ساختار شخصیتم رو یافتم

بعد که از وقتش گذشت حوصله توضیحش رو ندارم

سر جمع اینکه

 رودررویی بایدها و نبایدهای پذیرفته شده          با       فکر می کنم هایی که باید با تجربه آزمایش شود

 رنج را در من پدیدار می کند.

فکر هایی که آزموده شود منجر به بایدها و نباید هایی می شود که در آینده رنج های از نو می آفریند.

من معتقدم انسان با درد زنده است

و سوال این روزهای من این است که

 آیا افزودن رنج بر درد ثمری هم دارد؟ افتخار آمیز؟؟!!!!!!!

تا دیگر آن