بالاخره یه جا باید گفت

کلی از فلسطین نوشتم

همش پرید و من دوباره وقت ندارم بنویسم

که چقدر هم دلم با مردمی که ۶۰ سال برای حفظ سرزمینشون از عزیزانشون می گذرن

چقدر احساس مشابهت می کنم با کسانی که با همه محدودیت های ناشی از نبرد نابرابر

تمام مقاومتشون رو می کنن تا سرزمینشون رو از دست ندن

چقدر حس ضعف می کنم وقتی نمی تونم بفهمم

چرا باید به دلیل آواره نشدن کسانی که مردم این سرزمین رو از خانه اشان بیرون کردند

همچنان انسان هایی که به سرزمینشان دل بسته هستن کشته شوند ؟

و همه اینها رو به نام تو به جان هم می اندازند!

خدایا کمکم کن که هیچ گاه به هیچ موجودی که سهم من نیست دل نبندم

و به خاطر احساس رضایت خودم باعث نشم گروه زیادی ناراضی و پریشان باشند.

این کار سختیه من به کمکت احتیاج دارم .

از نو