مــرا در دیــســت انــدر دل کــه درمــان نــیـســتــش یــارامن و دردت، چـو تـو درمان نمی خواهی دل ما را
مـــنــم امـــروز، و صـــحـــرایــی و آب نـــاخـــوش از دیــدهچو مجنون آب خوش هرگز ندادی وحش صحرا را
شبت خوش باد و خواب مستیت سلطان و من هم خوششـبــی گـر چـه نـیـاری یـاد بــیـداران شـبــهـا را
ز عـشـق ار عـاشـقـی مـیرد، گـنه بـر عـشـق نـنهد کـسکـه بـهـر غـرقـه کـردن عـیـب نـتـوان کـرد دریـا را
بــمــیـرنــد و بــرون نــدهـنـد مــشــتــاقــان دم حــســرتکــلـه نـاگـه مـبــادا کــج شــود آن ســرو بــالـا را
بــه نـومـیـدی بــه ســر شــد روزگــار مــن کــه یـک روزیعـنـان گـیری نـکـرد امـیـد، هـم عـمـر روان مـا را
مـزن لـاف صــبــوری خــســروا در عـشــق کـایـن صــرصـربـه رقـص آرد چـو نـفـخ صـور، کـوه پـای بـر جـا را


امیر خسرو دهلوی