بالاخره یه جا باید گفت

إِلَهِی إِنْ كُنْتُ غَیْرَ مُسْتَأْهِلٍ لِرَحْمَتِكَ

 خدایا! اگر شایسته رحمت تو نیستم،

فَأَنْتَ أَهْلٌ أَنْ تَجُودَ عَلَیَّ بِفَضْلِ سَعَتِكَ

تو سزاواری كه رحمت گسترده‏ ات را بر من عطا كنی.

***

إِلَهِی تَوَلَّ مِنْ أَمْرِی مَا أَنْتَ أَهْلُهُ

 خدایا! كار مرا آنگونه به سامان برسان كه تو سزاوار آنی (نه آن سان كه من در خور آنم).

***

إِلَهِی لَوْ أَرَدْتَ هَوَانِی

خداوندا! اگر می‏خواستی خوارم كنی،

لَمْ تَهْدِنِی

هدایتم نمی‏كردی.

وَ لَوْ أَرَدْتَ فَضِیحَتِی

و اگر می‏خواستی رسوایم سازی،

لَمْ تُعَافِنِی

از عقوبت دنیا معافم نمی‏كردی.

***

 إِلَهِی

پروردگارا!

وَ أَنَا عَبْدُكَ وَ ابْنُ عَبْدِكَ

من بنده توام و زاده بنده تو.

قَائِمٌ بَیْنَ یَدَیْكَ مُتَوَسِّلٌ بِكَرَمِكَ إِلَیْكَ

 در آستان بزرگیت ایستاده ‏ام و كرمت را وسیله تقرب به حضور تو قرار داده‏ ام.

***

إِلَهِی

آفریدگارا!

فَلَكَ أَسْأَلُ

من از تو می‏خواهم

وَ إِلَیْكَ أَبْتَهِلُ

و تنها به آستان تو دست نیاز برمی‏آورم

وَ أَرْغَبُ

 و تو را خواستارم.

فرازهایی از مناجات شعبانیه