و ما در هيچ شهر و آبادى پيامبرى نفرستاديم

 مگر اينكه اهل آن را به ناراحتيها و خسارتها گرفتار ساختيم;

 شايد (به خود آيند، و به سوى خدا) بازگردند و تضرع كنند! (94) 

سپس (هنگامى كه اين هشدارها در آنان اثر نگذاشت)، 

نيكى (و فراوانى نعمت و رفاه) را به جاى بدى (و ناراحتى و گرفتارى) قرار داديم; 

آنچنان كه فزونى گرفتند، (و همه‏گونه نعمت و بركت يافتند، و مغرور شدند،) 

و گفتند: «(تنها ما نبوديم كه گرفتار اين مشكلات شديم;) 

به پدران ما نيز ناراحتيهاى جسمى و مالى رسيد.» 

چون چنين شد، آنها را ناگهان (به سبب اعمالشان) گرفتيم (و مجازات كرديم)،

 در حالى كه نمى ‏فهميدند. (95) 

و اگر اهل شهرها و آباديها، ايمان مى ‏آوردند و تقوا پيشه مى‏ كردند، 

بركات آسمان و زمين را بر آنها مى‏ گشوديم; ولى (آنها حق را) تكذيب كردند; 

ما هم آنان را به كيفر اعمالشان مجازات كرديم. (96) 

آیاتی از سوره اعراف