سلام

بالاخره رفتم

رسیدم و دیدم

اما نه وقتی اونجا بودم باورم شد که

بعد چهار پنج سال بالاخره دوباره نزدیکش و در حرمش هستم

و نه حالا باور می کنم که تمام شد

همه جور آدمی بودن

همه جور آدمی که ممکنه که به طور معمول نتونی از نزدیک ببینیشون

همه رو می پذیره و این برای من قسمت حیرت آورشه که اونجا هیچ کس هیچ برتری به هیچ کس نداره

همه مهمونن و باید به احترام صاحب مجلس به هم احترام بذارن

برای من که همش در حال تقسیم بندی و طبقه بندیم این کنار هم بودن خیلی با ارزشه

خیلی نشستن توی صحن و نگاه کردن به اسمان رو دوست دارم

دلم می خواست همه چیز رو نگاه کنم خیلی امنه و احساس آرامش شگفت انگیزی داره

حتی برای من که از بودن در جمع و شلوغی اصلا خوشم نمی یاد

من عاشق صحن آزادی ام.

از نو