بالاخره یه جا باید گفت

‎قطعه ای از یک کتاب‎

▬▬▬▬▬▬▬ஜ۩۞۩ஜ▬▬▬▬▬▬▬▬▬
آینه چیست؟
صورتِ دوّم است و چشمِ سوّم.

غروب چیست؟
...

خونی که از تنِ آفتاب می‌رود.

شعر چیست؟
دخترکی که هیچ‌وقت
از شیر نمی‌گیرندش.

امید چیست؟
توصیفِ مرگ
به زبانِ زندگی.

خاک چیست؟
نهایتِ تن.

ناامیدی چیست؟
توصیفِ زندگی
به زبانِ مرگ.

بستر چست؟
شبی در شب.

آسمان چیست؟
نردبامی که می‌روی بالا و
می‌شکند.

شب چیست؟
پرده‌ای که آفتاب
روی صورتش می‌کشد.

واقعیت چیست؟
رسوبِ رودِ زبان.

فقر چیست؟
گورِ متحرّکی
روی زمین.

دوستی چیست؟
آفتابی دیگر.

برهنگی چیست؟
ابتدای تن.

جای پا چیست؟
پایی که میلِ رفتن ندارد.

حافظه چیست؟
خانه‌ی محبوب اشیاء غایب.

شعر چیست؟
کشتیِ بی بندر.

بالش چیست؟
اوّلین پلّه‌ی شب.

خیال چیست؟
عطرِ واقعیت.

تاریخ چیست؟
نابینایی که طبل می‌زند.

راز چیست؟
دری بسته
بازش که می‌کنی
می‌شکند.

فریاد چیست؟
زنگِ صدا.

انگشت چیست؟
ساحلِ اقیانوسِ تن.

افسردگی چیست؟
تاریکیِ تن.

زبان چیست؟
قطاری که راه است و
سفر است و
رسیدن است.

باغچه چیست؟
زنی که شعر می‌گوید و
در خواب می‌نویسد و
در سکوت می‌خواند.

زمان چیست؟
جامه‌ای که تن می‌کُنیم و
از تن نمی‌کَنیم.

سراب چیست؟
آفتابی که شن می‌پوشد و
خود را جای آب جا می‌زند.

آب چیست؟
جهنمِ آتش.

بوسه چیست؟
چیدنِ پیدای
میوه‌ای ناپیدا.

آفرینش چیست؟
انگشترِ دستِ اتّفاق.

معنا چیست؟
ابتدای بی‌معنایی
انتهای بی‌معنایی...!

▬▬▬▬▬▬▬ஜ۩۞۩ஜ▬▬▬▬▬▬▬▬▬

راهنمای سفر در جنگلِ معنا / بُرش‌هایی از یک شعرِ علی احمد سعید إسبر معروف به "آدونیس" / مترجم: محسن آزرم
http://en.wikipedia.org/wiki/Adunis
.