"زردشتیان به "فره وشی"ها معتقدند و برآنند که هر فرد ذی حیات دارای فره وشی خاصی است که عنصر ابدی وجود اوست.

فره وشی ها عنصر باقی و روح جاودانی ازلی هر موجود زنده می باشند.

قبل از وفات هر فرد موجود بوده و بعد از وفات او نیز وجود خواهند داشت.

فره وشی ملک محافظ روح انسان است.وجودی مجرد است که حکم ملکی را دارد که حافظ انسان است.

قبل از تولد انسان این ملک ها در آسمان اند و بعد از فوت انسان با روح او باز به آسمان می روند.

زردشتیان برای فره وشی های اجداد خود نماز خوانده و قربانیها می کنند تا آنها را مدد کنند و رستگاری بخشایند.

در آثار و حفریات و حجاری ها ی ایران باستان اعتقاد به فره وشی را با تصویر "روح بالدار" نشان می دهند."

از کتاب :روح بالدار ،پژوهشی در اندیشه زندگی پس از مرگ در ایران باستان؛نگارش:مهندس محمد رضا پور حقانی؛نشر:موسسه فرهنگی و هنری ضریح