بالاخره یه جا باید گفت

امروز از چهارراه ولی عصر تا میدان تجریش رو پیاده رفتم

45 دقیقه پیاده روی یه استراحت ده پونزده دقیقه ای در پارک ساعی

45 دقیقه پیاده روی یه استراحت ده پونزده دقیقه ای مقابل پارک ملت

و بعد 45 دقیقه حرم حضرت صالح بن موسی

تو راه به دو گروه از آدما فکر می کردم

۱.  زائران مسیرهای مقدس _ نه تنها مسلمون ها اهالی مذاهب دیگه هم با انواع و اقسام آداب او نها رو طی می کنن_ که این مسیرها رو پیاده می رن

۲. دونده های ماراتن

به اینکه چه چیزی تو راه کمکشون می کنه تا آخر راه استقامت کنن؟

هدفشون از این پیاده روی های بلند چیه ؟

تو راه چه اتفاقی برای یه مسافر می یوفته؟

فکر کن فقط بخوای از یه نقطه به سمت نقطه دیگه ای حرکت کنی خوب چه کاریه وقتی وسیله های تند رویی وجود دارن و تو هم بهشون دست رسی داری پای پیاده بری؟

یه رازی تو چنین انتخاب هایی هست که باید پای حرف این مسافرها بشینم تا به این راز پی ببرم

دلم می خواد با چندتایی زائر و چند تایی دونده صحبت کنم راز کار اونا به درد من می خوره آیا ؟

راه و

مشقت و

هدف ،

دغدغه این روزهای منه

تا دیگر آن