بالاخره یه جا باید گفت

پیش خودم فکر می کنم به جاش کسی نوشته، یکی که من رو می شناسه!

ادبیات او اینگونه نیست!؟

کلمه های او این گونه کنار هم نمی نشینن .

حدس می زنم، فلانی نوشته؛ به او می خوره، لوسی کلمه ها از جنس لوسی کلمه های بی نمک خودشن...

بعد فکر می کنم چقدر نمی شناسمشون 

فقط یه تصوری دارم مثل قالب 

که دوست دارم یکی اندازه و درونش جا بگیره و دیگری نه 

فکر می کنم تا حالا چند نفر رو واقعا شناختم و گذاشتم همون طور که هست همه هستی اش رو به من نشون بده 

چند نفر رو تخیلی می شناسم و وقتی که با واقعیتشون برخورد می کنم 

هی به خودم می گم : نه او کسی که من می شناختم نبود؟