بالاخره یه جا باید گفت

خونه درختی من اینجاست 

وقتایی که خوشحالم 

وقتایی که غمگینم 

وقتایی که ذوق زدم از برخورد با یک جمله زیبا

وقتایی که نا امیدم

وقتایی که امیدوارم

وقتایی که با همه دنیا حس غریبگی دارم 

وقتایی که می خوام بگم یکی بشنوه و هیچ کس حوصله نداره 

وقتایی که منتظرم

تقریبا بیشتر وقتای زندگیم می یام اینجا

دوستش دارم 

این چای خونه متروک رو با مخاطبان اندکش دوست دارم 

گاهی می شه که هیچ کس به اینجا سر نمی زنه، اما من  هر روز و روزی چند بار به اینجا سر می زنم 

از این که می شینم رو به روش و به کمک صفحه کلید لحظاتم رو ثبت می کنم حال خوبی بهم دست می ده 

گاهی چیزایی اینجا نوشتم که به کلی فراموشش کردم و بر اثر یه اتفاق دوباره یادش می یارم 

اینجا یکی از محبوب ترین جاهای زندگی منه