بالاخره یه جا باید گفت

این روزها چه می کنی؟

دوست داری از خاطرات دانشکده ما بشنوی؟

چرا هیچ وقت از کتابایی که می خونی چیزی نمی گی یا فیلم هایی که دیدی و می بینی؟

چرا چند بعدی نیستی؟

چرا وقتی ناراحتی فقط ناراحتی و نمی تونی جور دیگه ای باشی؟

آدم که نمی تونه همش یه حال داشته باشه مگه اینکه اهل مقام باشه که تازه فکر کنم تو سایر احوالاتش حالی به حالی می شه؟

تا دیگر آن