بالاخره یه جا باید گفت

تا حالا شده با کسی قدم بزنید

و یک هو برگردین و بهش درباره احساسی بگین که او مخاطبش نیست ؟

اما در آن لحظه حضور او سبب ساز شده تا تو "او" را که مخاطب است

و می توانست تو باشد ,

با اطلاع از یک احساسی کنی که درگیرت کرده؟

به نظرم "او" باید درک کنه که در این زمان حضورش از "تو" مهم تر است !

چون سبب ساز یک لحظه ناب بوده و الان اوست که به احساست آگاه می شه.

فهمیدی؟ با تو ام!

که می توانی او باشی که احساسم را برایش می گویم.

تا دیگر آن