از رخت‌ مست‌ غرورم‌ مي‌كني‌
از مراد خويش‌، دورم‌ مي‌كني‌
گه‌ دلم‌ پيش‌ تو گاهي‌ پيش‌ اوست‌
رو كه‌ در يك‌ دل‌ نمي‌گنجد دو دوست‌