بالاخره یه جا باید گفت

البته این یک نگاه به دوستی های منفعلانه است.

در روابطی  که تعامل برقرار شود هیچ گاه یک نفر نمی تواند تعیین کننده باشد.

و اگه می بینید یه نفر شما رو خیلی موثر در رابطه می بینه ,

یعنی, خیلی برا خودش نقش قائل نیست.

(چه قدر از آدم هایی رو که خودشون رو به دست حوادث رها می کنند دورم

و احساس خوبی بهشون ندارم

از آدمایی که یا یه بت می خوان برای پرستیدن یا بت می شن که بپرستیشون)

و معمولا در این دوستی های  منفعلانه می تونی _البته در نظر گاه من_

آدم ها رو به خوراکی ها و اشیا همانند کنی

در رابطه با این افراد باید تاریخ مصرفشان را مطالعه کنی

گاهی برخی آدم ها به اندازه لبنیات مفید و حیات بخشند اما وقتی زمانشان بگذره

همون قدر خطرناک و سمی هستند که می تونستن مفید باشن.

و گاهی مثل یه کتاب که هر چند وقت یک بار باید مرور شوند

برخی ممکن است شبیه...

خودتون مثال های متعددی می تونید بر اساس مفاهیم بالا پیدا کنید

من بیشتر دوستی هایی رو دوست دارم که مثل بازی دقیق هستن

قانون دارند,

فضای تعریف شده ,

داوری,

و طرف باید به هر حرکت تو جواب به موقع بده,

ولی دوست دارم نتیجه ؛

برنده برنده باشه .

بنابراین به نظرم رقص های دو نفره بهترین نماد برای

محبوب ترین نوع دوستی از نظر من می باشد .

چون اگر هم رقص تو درست پاسخ حرکات تو را دهد

هر دو برنده هستیدو

محصول آن زیبایی  و

درغیر این صورت زمین خوردن یکی منجر به تلخ کامی هر دو.

همین دیگه