بالاخره یه جا باید گفت

وضع عجیبی است .

حواسم یک جا, جا مانده.

صدا ها رو می شنوم

ولی خیلی گوش نمی دم

از کلمات خیلی استفاده می کنم

ولی کلمات برام ارزش همیشگیشون رو ندارن

همه می فهمن که یهو خوشحال می شم

و یه دفعه غمگین

ولی از یه چیز مطمئنم

بودن مهمه,

نه مال من بودن.

خدا رو شکر برای هستی.

از نو