بالاخره یه جا باید گفت

سفر 15تا 19 اردیبهشت و

جشنواره 19 تا 21 اردیببهشت است.

تازه سخنرانی ها که حدود دو ماه بدون استراحت دوندگی اش را کردیم هم هست.

جشنواره بعد سخنرانی ها پیش اومد ولی به دلیل کامل بودنش منافع جمعی بیشتری رو پاسخ می ده.

سفر که می تونه یه اتفاق تکرار نشدنی باشه

و سخنرانی ها داستان خاص خودش رو داره,

و از اونجایی که ما اسیر زمانیم و

برای به دست آوردن هر چیز باید از چیزهایی گذشت

در چنین تصمیم گیری هایی هر چند موضوع تصمیم گیری به ظاهر ساده باشد

به تناسب به پیوند با اهداف اصلی زندگی من رو دچار تعارض می کنند.

و نبرد میان ارزش هام رخ می ده که باید انرژی زیادی براش خرج کنم

و همیشه فکر می کنم چه قدر آدم هایی که برای تصمیم گیری مجبور نیستند

تا ته ارزش هاشون برن و برگردن

حق دارن که فکر کنن که من چه قدر سخت می گیرم

اونا نقش زندگی رو بنا به لحظه می زنند و نگران ترکیب بندی کلی نیستن

پس نتیجه این نقاشی هر چه باشه دوستش خواهند داشت و

مهم نیست این نقش قرار بوده چه چیز رو به نمایش بذاره

مهم اونیه که آدمه دیده.

تا دیگر آن