بالاخره یه جا باید گفت

"ای دوست قبولم کن و جانم بستان    

مستم کن و از هر دوجهانم بستان

با هر چه دلم قرار گیرد بی تو            

آتش به من اندر زن و آنم بستان"

خدایا یه نکته را در نظر نگرفتی و آتش زدی

در مصرع قبل گفته "با هر چه دلم قرار گیرد بی تو"

تو که بودی.

تا دیگر آن