بالاخره یه جا باید گفت

پناه می برم به خدا

که آنچه ذره ذره و با صرف زمان پدید می آید

چگونه به غفلتی کوتاه از دست می رود.

پناه می برم به خدا از آنکه آنی و کمتر از آنی به خود واگذاشته شوم.

تا دیگر آن