بالاخره یه جا باید گفت

گفت و گو نعمت است .

دوستم گفت :شاید اون روزی که بخوای عکس بندازی دوربین نباشه

هر وقت دیگه ای بود می پرسیدم برام بگه چی رو می خواد بفهمم.

این روزا به خودمم سخت تر می گیرم تا به راحتی به کسی رنجی تحمیل نشه،

رنج کشیدن و صبر کردن کار ساده ای نیست.

تمام راه فکر کردم اگه روزی بخوام عکس بگیرم و دوربین نباشه

سخت تر از روزهایی است که پشت سر گذاشتم و هنوز نمردم؟

اگه سخت تر باشه و بمیرم

که امیدوارم دیگه مرده ام  به عکس فکر نکنه

_یعنی مرده ها هم خاطره می خوان برای تسلی؟_

اگر هم زنده باشم به یه جون کندنی پشت سر می ذارم زندگی رو تا مرگ

که با جون کندن الان توفیری نداره

بنا براین اتفاق تازه ای نیست که بشه با فکر حلش کرد

صبر می کنم و می بینم چه اتفاقی می افته.

از نو