بالاخره یه جا باید گفت

نیومدم دانشکده هنر که نگارگر شم،

اومدم هنر بخونم که هنرمند شم

اما هنر رو نمی خونن، تجربه می کنن

و این یه تجربه متفاوته.

اومدم انسان رو بشناسم از طریق مطالعه تجلی نگاهش بر بوم.

خوشبختانه نگارگری تجلی نگاه ایرانی رو، در مسیر تاریخ دنبال می کنه.

مجبورم که خط به خطش رو تجربه کنم

تا بفهمم

با خوندن نمی شه آدم شد.

ولی کند پیش می رم چون تا حالا فقط اهل حرف بودم

باید تسلیم شم و این کار ساده ای نیست.

و این تغییر ذره ذره داره اتفاق می افته امیدوارم

زمان کم نیارم.

تا دیگر آن