بالاخره یه جا باید گفت

مردم بندگان دنیا هستند

و دین مانند لیسیدنی است بر زبان ایشان.

تا مزه از آن می تراود، آن را نگه می دارند

و چون به بلایی آزموده شوند، چه اندک اند دین داران!

اما بعد.

کاری برای ما پیش آمد که خود می بینید.

و به راستی دنیا دگرگون شده و وارونه گشته است.

خوبی ها پشت کرده و چیزی از آن باقی نمانده

جز ته مانده ای مانند آن آبی که ته ظرف می ماند و آن را دور می ریزند.

و دنیا در خوشی هایش خسیس شده، مانند چراگاهی ناگوار و خطرناک.

مگر نمی بینید حق را که به آن عمل نمی شود

و باطل را که از آن جلوگیری نمی شود؟

این جاست که مومن باید راغب خدای سبحان باشد.

من مرگ را جز سعادت نمی بینم و زندگی با ستمکاران را جز رنج و ستوه.