بالاخره یه جا باید گفت

وقتی ایمان داری که راهت درسته٫

و ایمان داری روشت درسته٫

دیگه سوالی نخواهی داشت.

اگه تو زندگیم انقدر سوال دارم

به خاطره اینه که هنوز به درستی راهم ایمان ندارم

و نمی تونم به حرف راهنما ها ی راهی که پیش رو دارم اطمینان کنم

ولی من هم سوار زمانم و توقف وجود نداره

و فقط پرسان پرسان به دنبال

تنها موجودیکه تو زندگیم بهش ایمان دارم و اون خداست

و به وسیله تنها محکی که بهش ایمان دارم و اون محبته می گردم.

کاش من هم دست از دست و پا زدن بیرونی بردارم و

انقدر دور خودم بچرخم و بچرخم و بچرخم ... که آرام و ساکن به نظر برسم

 درست مثل یه فرفره قبل از سکون واقعی.

تا دیگر آن