بالاخره یه جا باید گفت

حالا که به کلاس زبانم فکر می کنم

فکر می کنم به جای اینکه هی نق بزنم استادمون چرا اینجوریه

و چه چیزهایی نداره

می شستم و اون چیزهایی رو که داشت با دقت گوش می دادم و

فقط ترجمه ها رو می نوشتم

الان احساس نمی کردم وقتم رو از دست دادم

ولی خوشحالم که درسم رو گرفتم

و یادم می مونه به جای اینکه انرژیمو صرف ایراد گرفتن از چیزهایی که نیست

صرف کسب هستی ها بکنم

آخر هر زمان گذاشتنی می تونم دست پر و خوشحال باشم

تصمیم گرفتم به خودم با صرف انرژی برای نبودهای اطرافم ظلم نکنم

و همواره به هست ها قوت ببخشم.

کمکم می کنی پروردگار شرق و غرب؟

لطفا آنی و کمتر از آنی من و کسانی رو که دوستشون دارم و دوستم دارند به خودمون وامگذار.

تا دیگر آن