مرگ به عنوان بزرگترین راز هستی انسان و غنی ترین سرچشمه هراس های اوست
یعنی ما فقط به خاطر جملات که در پی می آید به زندگی پس از مرگ و به طبع آن روح اعتقاد داریم؟؟؟؟
من که نمی تونم قبول کنم.
"مرگ به عنوان بزرگترین راز هستی انسان
و غنی ترین سرچشمه ی هراس های اوست.
از نخستین دوران های ثبت شده ی تاریخی ،
مرگ کانون عمده ی خرافات و باورهای بشری در مورد جهان بوده
و تفکر درباره ی آن یکی از مباحث عمده ی مذاهب و فلسفه ها می باشد
باورها وسنت هایی که در طول قرن ها بر حول مرگ ریشه دوانده اند،
در خدمت دو هدف عمده بوده اند:
اول این که با قرار دادن مرگ در یک نظام منسجم ارزشی که معمولا با زندگی پس از مرگ مربوط است، ترسناکی آن را تخفیف دهند و
دوم آنکه اعضای خانواده و بازماندگان مرده را به نحو موثری مورد دلداری و حمایت قرار دهند."
جملات داخل گیومه از کتاب آفرینش و مرگ در اساطیر. تالیف دکتر مهدی رضایی .انتشارات اساطیر است.
حالا بعد گذشت چند وقت